Odtwarzacz akordów pianinowych i słownik

Akord gotowy. I co teraz?

Znać akord i umieć go wykorzystać to dwie różne rzeczy — i to właśnie ta druga zatrzymuje większość grających. Oto trzy rzeczy, które możesz zrobić z każdym właśnie zbudowanym akordem, na przykładzie C-dur.

1. 1Znajdź dwa akordy, które chcą po nim nastąpić. Po C-dur dwa najbardziej prawdopodobne akordy to G-dur i F-dur. Przejście z G do C jest najmocniejszym rozwiązaniem w muzyce popularnej, a odpowiadają za to trzy rzeczy naraz: nuta o półton niżej od C wznosi się na nią, niespokojny interwał wewnątrz G7 zamyka się do środka, a pryma spada o kwintę. Dominic Pedler nazywa to siłą V stopnia. Przejście z F do C to łagodniejsza wersja tego samego pomysłu — ta, która brzmi jak zakończenie kościelnej pieśni.
2. 2Postaw akord molowy tam, gdzie ucho spodziewa się toniki. Zagraj C, potem G, a potem a-moll zamiast wrócić do C. Ten zwrot to kadencja przerwana i właśnie dlatego czterotaktowa pętla kręci się dalej, zamiast się zatrzymać. Dodaj po nim F i masz C, G, a-moll, F — progresję, na której opiera się zaskakująco wiele piosenek, które już znasz.
3. 3Dodaj do niego lewą rękę. Zagraj akord prawą ręką, a lewą tylko jego prymę, nisko. Kiedy to już siedzi pewnie, w lewej ręce naprzemiennie graj prymę i kwintę akordu na osobnych miarach. Przy zmianie akordu przesuwaj każdy palec do najbliższej nuty nowego akordu, zamiast przeskakiwać całym kształtem — wtedy zmiana przestaje brzmieć jak dwa niepowiązane akordy.

Harmonia powyżej opiera się na analizie, którą Dominic Pedler przedstawił w książce The Songwriting Secrets of The Beatles.

Słownik akordów

Przeglądaj popularne akordy i otwórz dowolny w odtwarzaczu, aby zobaczyć jego nuty i go usłyszeć.