Αν είσαι ενήλικας και σκέφτεσαι να μάθεις πιάνο, μάλλον έχεις ήδη πει στον εαυτό σου την αποθαρρυντική εκδοχή: ότι είναι πολύ αργά, ότι θα έπρεπε να είχες ξεκινήσει παιδί, ότι τα χέρια σου το έχουν περάσει. Τίποτα από αυτά δεν στέκει. Οι ενήλικες μαθαίνουν όργανα συνέχεια. Μαθαίνεις διαφορετικά από ένα παιδί επτά ετών, και με μερικούς τρόπους μαθαίνεις καλύτερα.
Αυτό που έχεις με το μέρος σου είναι το πλαίσιο και η επιλογή. Ξέρεις τη μουσική που σου αρέσει πραγματικά, μπορείς να αποφασίσεις να εξασκηθείς χωρίς να σου το πουν, και καταλαβαίνεις γιατί κάτι είναι δύσκολο, που το κάνει λιγότερο εξοργιστικό. Αυτό που δουλεύει εναντίον σου είναι κυρίως ο χρόνος και η αμηχανία, και τα δύο έχουν λύσεις.
Πέτα τα κομμάτια που έκαναν τα παιδιά να τα παρατήσουν
Δεν χρωστάς σε κανέναν κλίμακες, ανάγνωση εκ πρώτης όψεως ή βαθμολογημένες εξετάσεις. Αυτά υπάρχουν για να τυποποιήσουν τη διδασκαλία, όχι επειδή είναι ο μοναδικός δρόμος για το παίξιμο. Αν ο στόχος σου είναι να παίζεις μουσική που απολαμβάνεις, μπορείς να περάσεις σχεδόν όλο σου τον χρόνο κάνοντας ακριβώς αυτό και να γίνεις και πάλι καλός.
Οπότε ξεκίνα με τραγούδια που αγαπάς, όχι με ασκήσεις. Τα κίνητρα είναι όλο το παιχνίδι για έναν ενήλικα μαθητή, και τίποτα δεν τα καίει πιο γρήγορα από έναν μήνα ασκήσεων πριν σου επιτραπεί να παίξεις κάτι αληθινό.
Λίγο και συχνά νικάει το πολύ και σπάνια
Δεκαπέντε λεπτά τις περισσότερες μέρες θα σε πάνε πιο μακριά από μια δίωρη συνεδρία κάθε δεύτερη Κυριακή. Τα χέρια μαθαίνουν μέσα από επανάληψη απλωμένη στον χρόνο, όχι μέσα από περιστασιακούς μαραθώνιους. Μια σύντομη καθημερινή συνήθεια παρακάμπτει επίσης το πρόβλημα του προγραμματισμού που βυθίζει τους περισσότερους ενήλικες μαθητές.
Εδώ είναι που το παίξιμο στο τηλέφωνό σου κερδίζει τη θέση του, γιατί ένα πληκτρολόγιο που είναι πάντα μαζί σου μετατρέπει τον νεκρό χρόνο σε εξάσκηση. Λίγα λεπτά όσο βράζει το νερό όντως μετράνε.
Κι αν έπαιζες ως παιδί και το έχασες;
Αυτή είναι διαφορετική κατάσταση από το να ξεκινάς από την αρχή, και αξίζει να ειπωθεί χωριστά, γιατί μοιάζει πολύ χειρότερη απ' όσο είναι. Όσοι επιστρέφουν μετά από ένα διάλειμμα, είτε είναι δύο μήνες είτε είκοσι χρόνια, συνήθως το περιγράφουν ως ολική απώλεια: τα κομμάτια χάθηκαν, τα χέρια δεν πάνε εκεί που πήγαιναν, και αυτό διαβάζεται ως απόδειξη ότι η ικανότητα δεν ήταν ποτέ πραγματικά δική τους.
Σχεδόν ποτέ δεν είναι ολική απώλεια. Τα κομμάτια που έπαιζες κάποτε αποθηκεύονται διαφορετικά από τα γεγονότα, και τα κινητικά μοτίβα που δούλεψες για εβδομάδες δεν εξαφανίζονται, γίνονται αργά στην ανάκληση. Γι' αυτό η πρώτη συνεδρία της επιστροφής είναι με διαφορά η χειρότερη, και γι' αυτό ο κόσμος τα παρατάει μέσα σε αυτήν. Το να γυρίσεις σε ένα κομμάτι που ήξερες είναι να το ξαναβρίσκεις, όχι να το μαθαίνεις από το μηδέν, και κανονικά είναι πολύ πιο γρήγορο τη δεύτερη φορά.
Αυτό που βοηθάει είναι να αρνηθείς να ξεκινήσεις από το δυσκολότερο παλιό σου κομμάτι. Διάλεξε κάτι που έπαιζες άνετα, όχι το κορυφαίο σου κομμάτι επίδειξης, και παίξ' το πιο αργά απ' όσο νομίζεις ότι χρειάζεσαι. Το να επιβραδύνεις ένα τραγούδι δεν είναι υποχώρηση, είναι ο τρόπος που δουλεύει η ανάκληση. Αν έχεις τα χειριστήρια τέμπο στο παιχνίδι πιάνου του Piano Aura, βάλε ένα οικείο τραγούδι στη μισή ταχύτητα και άσε τα χέρια σου να προλάβουν κάτι που ήδη ξέρουν· αυτή η πρώιμη απόδειξη ότι είναι ακόμα μέσα σου αξίζει περισσότερο από μια εβδομάδα καλών προθέσεων.
Μετά αντιμετώπισε το διάλειμμα ως τελειωμένο και όχι ως χρέος που πρέπει να ξεπληρωθεί. Δεν υπάρχει τίποτα να προλάβεις, γιατί κανείς δεν περιμένει.
Άσε τον εαυτό σου να είναι κακός για λίγο
Οι ενήλικες μισούν να είναι αρχάριοι, και αυτό, περισσότερο από οποιαδήποτε έλλειψη ταλέντου, είναι το πραγματικό εμπόδιο. Όλοι ακούγονται αδέξιοι τις πρώτες λίγες εβδομάδες. Το να προσπεράσεις τον τοίχο της σημειογραφίας σε φέρνει σε αληθινά τραγούδια πιο γρήγορα, που είναι το δικό του είδος καυσίμου· υπάρχουν περισσότερα γι' αυτό στο πώς να παίζεις πιάνο χωρίς να διαβάζεις παρτιτούρα.