Το παίξιμο με το αυτί είναι μια αναζήτηση, και προχωράει πολύ πιο γρήγορα αν ψάχνεις με μια σταθερή σειρά. Βρες πρώτα την τονικότητα, μετά τη μπάσα νότα κάτω από κάθε αλλαγή συγχορδίας, και μετά τη μελωδία από πάνω. Τα περισσότερα δημοφιλή τραγούδια είναι χτισμένα από τρεις ή τέσσερις συγχορδίες, οπότε μόλις έχεις τη γραμμή του μπάσου έχεις συνήθως βρει ήδη το τραγούδι. Το μάντεμα δεν φεύγει ποτέ εντελώς, αλλά γίνεται δραματικά καλύτερο μάντεμα.
Ξεκίνα από το μπάσο, όχι από τη μελωδία
Σχεδόν όλοι το κάνουν ανάποδα. Σιγοτραγουδάς τη μελωδία, την ψάχνεις μία νότα τη φορά, και καταλήγεις με μια αδύναμη εκδοχή μιας μόνο φωνής που δεν ακούγεται ποτέ σαν την ηχογράφηση.
Αντίστρεψέ το. Άκου αντ' αυτού την πιο χαμηλή νότα στο μίγμα, εκείνη πάνω στην οποία βρίσκεται ο μπασίστας, και βρες την στο πληκτρολόγιο. Αυτή η νότα είναι σχεδόν πάντα η θεμέλιος της συγχορδίας, οπότε το να τη βρεις σου δίνει ολόκληρη τη συγχορδία και όχι μία νότα της. Κάν' το για κάθε αλλαγή και έχεις τον σκελετό του τραγουδιού σε δύο λεπτά.
Δοκίμασε τρεις συγχορδίες πριν από οτιδήποτε άλλο
Πάρε τη νότα που αποφάσισες ότι είναι η τονικότητα. Μέτρα προς τα πάνω μέχρι την τέταρτη και την πέμπτη νότα εκείνης της κλίμακας. Αυτές οι τρεις συγχορδίες, χτισμένες πάνω στην 1η, την 4η και την 5η, θα σε βγάλουν από εντυπωσιακά πολλά τραγούδια. Στην τονικότητα της C είναι οι C, F και G.
Θεώρησέ το προεπιλογή και όχι συντόμευση για αρχάριους, επειδή έτσι είναι χτισμένο στην πραγματικότητα το ρεπερτόριο. Το βιβλίο του Dominic Pedler The Songwriting Secrets of The Beatles το ονομάζει τρικ των τριών συγχορδιών και αφιερώνει ένα κεφάλαιο δείχνοντας πόσο μεγάλο μέρος της pop και του blues δεν φεύγει ποτέ πραγματικά από αυτές τις τρεις συγχορδίες, ακόμα και στα χέρια συνθετών που θα μπορούσαν να πάνε οπουδήποτε. Κάνε αυτές τις τρεις πρώτες σου υποθέσεις και θα έχεις δίκιο πιο συχνά παρά άδικο.
Μάθε να ακούς ποια συγχορδία θέλει να έρθει μετά
Αυτή είναι η δεξιότητα που χωρίζει τους αργούς από τους γρήγορους στο αυτί. Σε κάθε τονικότητα, μία συγχορδία γέρνει αισθητά προς το σπίτι. Παίξε G στην τονικότητα της C και νιώθεις ότι τραβάει προς το C, σαν ημιτελής πρόταση. Αυτή είναι η δεσπόζουσα, και ο Pedler αφιερώνει το πρώτο του κεφάλαιο στο γιατί το τράβηγμα είναι τόσο δυνατό: η νότα ένα ημιτόνιο κάτω από το σπίτι ανεβαίνει μέσα σε αυτό, το διάστημα μέσα στη συγχορδία κλείνει σφίγγοντας, και το μπάσο πέφτει μια πέμπτη, όλα την ίδια στιγμή. Δεν χρειάζεσαι αυτή τη θεωρία για να το χρησιμοποιήσεις. Χρειάζεται να προσέξεις το γέρσιμο, επειδή σου λέει τι έρχεται πριν το παίξεις.
Αξίζει να ξέρεις και την πιο ήπια εκδοχή. Μια συγχορδία που δίνει την αίσθηση ότι κάθεται απαλά στο σπίτι, πιο «αμήν» παρά τελεία, είναι συνήθως η τέταρτη συγχορδία που λύνει στην πρώτη. Μόλις μπορείς να ξεχωρίσεις μια σκληρή προσγείωση από μια μαλακή, μπορείς να προβλέψεις τα περισσότερα φινάλε.
Όταν μια συγχορδία ακούγεται λάθος και σωστή ταυτόχρονα
Αργά ή γρήγορα ένα τραγούδι θα πετάξει μέσα μια συγχορδία που δεν ανήκει στην τονικότητα, και εδώ είναι που ο κόσμος αποφασίζει ότι δεν έχει αυτί. Αυτή η συγχορδία είναι μια γνωστή κίνηση, και έχει όνομα.
Ο Pedler καταγράφει τις συνηθισμένες, και τρεις καλύπτουν τα περισσότερα από όσα θα συναντήσεις. Μια μινόρε συγχορδία εκεί που περίμενες μια ματζόρε, συνήθως η τέταρτη, είναι δανεισμένη από την ομώνυμη ελάσσονα, εκείνη με την ίδια τονική, και γι' αυτό τα τραγούδια γίνονται νοσταλγικά για ένα μόνο μέτρο. Μια συγχορδία που συμπεριφέρεται σαν δεσπόζουσα αλλά σε ρίχνει σε μια μινόρε συγχορδία αντί στο σπίτι είναι η εσκεμμένη έκπληξη, η απατηλή πτώση. Και αν ακούς συνέχεια μια συγχορδία χτισμένη πάνω στη χαμηλωμένη έβδομη βαθμίδα, χωρίς προσαγωγέα πουθενά, το τραγούδι είναι τροπικό και δεν αλλάζει τονικότητα. Δοκίμασε αυτές τις τρεις πριν καταλήξεις ότι το τραγούδι κάνει κάτι εξωτικό.
